Het grootste fietsblad van Nederland!

Aimée en Gijs besloten eens vroeg in het seizoen door Frankrijk te willen fietsen. Het liefst wilden ze veel rust en natuur, met Fraaie Franse weggetjes en lieflijke dorpjes. De keuze valt op ‘De Groene Weg naar de Middellandse Zee’, een beschreven route van Ben van Kan en Boudewijn van der Vlist. Deze route verbindt de Middellandse Zee met Nederland en voert niet over hoge bergpassen.

De start is aan de stranden van St. Maries-de-la-Mer, de finish ligt in Maastricht. Om hun startplaats te bereiken, hebben ze besloten in Nederland een auto te huren, met fietsen en bagage naar Zuid-Frankrijk te rijden en daar de auto weer in te leveren. Een goedkope en praktische oplossing, zeker voor wie vroeg in het seizoen op stap wil als de meeste fietsbussen en treinen nog in een diepe winterslaap zijn.

Vincent van Gogh

De eerste dag begint verre van zonnig. Op het moment dat Aimée en Gijs hun fietsen staan op te tuigen, barst er een noodweer van Bijbelse proporties los. Op de parkeerplaats waar ze zojuist hun huurauto ingeleverd hebben, vormen zich kolkende riviertjes langs de trottoirs. De eigenaar van de eerste camping verontschuldigt zich die avond: “Nee, normaal is het weer hier echt niet zo slecht.” De volgende ochtend straalt de zon alsof er niets gebeurd is. Terwijl Aimée de tent van modder ontdoet, hangt Gijs hun kleding te drogen. De rest van de dag kuieren ze door de straatjes van de plaats van vertrek, St. Maries-de-la-Mer. St. Maries-de-la-Mer is een van oorsprong klein vissersdorpje waar Vincent van Gogh nog heeft rondgestruind. In het jaar 1888 schilderde hij er de stranden en de kleurige vissersbootjes die in de haven dobberen; het doek hangt vandaag de dag in het Van Gogh Museum. Hoogzomer is het hier erg druk maar nu, in april, heerst er nog de stilte van een slaperig vissersdorp. ’s Ochtends is er een markt en op het grote plein in het centrum spelen oude mensen ’s middags jeu-de-boules. Of petanque, zoals ze dat hier noemen.

Felroze flamingo’s

De volgende dag fietsen Gijs en Aimée via een gravelweg de Camarque in, een vlak natuurgebied waar groepen felroze flamingo’s fourageren in verstilde waterplassen. De gravelweg is hier en daar meer een zandweg die soms tot afstappen dwingt. Via het stadje Arles gaat het over makkelijke asfaltwegen verder naar het noorden. Overigens heeft Vincent van Gogh ook in Arles zijn sporen nagelaten; er is zelfs een brug naar hem vernoemd, de Pont Van Gogh. De fietsdag eindigt op de municipal van St. Etienne-des-Grès, een eenvoudige dorpscamping. De route die Aimée en Gijs volgen, heet niet voor niets ‘de Groene route’. Het accent ligt duidelijk op rust en natuur. Wie vooral geïnteresseerd is in cultuur, komt minder aan zijn trekken. Wel leidt de route de tweede dag door Avignon, een stad met een rijke historie waarvan de oude stadsmuren nog overeind staan. In het verleden heeft de paus hier zijn thuisbasis gehad. Aimée en Gijs fietsen er de beroemde Pont-St. Bénézet op, een brug uit de twaalfde eeuw, waar je al snel in de remmen moet knijpen omdat hij halverwege de rivier ophoudt. Na een nacht op de knusse dorpscamping van Suze-la-Rousse gaat het verder de Provence in. De zon schijnt, de lucht is blauw, maar toch is er iets dat het fietsen al een paar dagen bemoeilijkt: de Mistral. Van tijd tot tijd wisselen ze van kop, om de ander even lucht te geven. Volgens een Fransman waait de Mistral vaak drie dagen. Nu maar hopen dat hij gelijk heeft…

Goed gesorteerde boulangerie

Na Suze-la-Rousse begint het klimmen. De eerste berg is gelijk een pittige, er moet zo’n vijfhonderd meter geklommen worden. Gelukkig is de Mistral inderdaad verdwenen. Onder een hete zon zwoegen ze de bergen op. Dit is meer Gijs zijn terrein, terwijl Aimée weer beter bestand blijkt tegen vlakke wegen met harde tegenwind. Eén troost: de klim is gelijk een van de langste van het hele traject, dus je het kan hem beter maar vast gehad hebben. De route slingert zich de rest van de dag langs zonnige wijngaarden en oude huizen. Hier doet hij zijn naam eer aan. Via groene glooiende heuvels met ruisende beekjes klimmen ze ‘s middags weer omhoog, om vervolgens door donkere bossen af te dalen naar Saou. De volgende dag fietsen ze verder door de Drôme, een streek waar ze in elk dorpje, hoe klein en stil ook, op een goed gesorteerde boulangerie worden getrakteerd. Rond de dorpspomp maken oude, gekromde mensen hun dagelijkse praatje, slechts onderbroken door de kerkklok die in de lome middagzon de halve en hele uren slaat. Soms moeten ze even in de remmen voor rondscharrelende kippen en honden. “Het lijkt wel alsof we door een zeventiende eeuws schilderij fietsten,” constateert Gijs met verbazing. In Pont d’Ain houden ze hun eerste rustdag. Niet alleen omdat ze na een aantal dagen fietsen uit willen rusten maar ook omdat het die dag regent. Het zal de laatste regen zijn van de reis: de rest van de trip schijnt elke dag uitbundig de zon.

Snuivende stieren

Dat niet alles vredig en rustig is op deze route, blijkt enkele dagen later. De dag begint mooi. Onder een totaal wolkenloze en diepblauwe lucht fietsen ze langs velden met koolzaadbloemen, landbouwgewassen en koeien, tot ze langs een weiland rijden waaruit zojuist drie stieren zijn ontsnapt. Er volgt een langdurig kat en muisspel, waarbij de drie snuivende kolossen naast elkaar op de smalle weg staan en deze blokkeren voor alle verkeer. Hoeven schrapen op het asfalt, groene vlaaien spatten uiteen. Langs de weg lopen heggen en muurtjes, ontsnappen via die kant is niet mogelijk, noch voor de fietsers, noch voor de stieren. De hartslag stijgt. Achter Gijs en Aimée vormt zich een lange rij auto’s. Ook van de andere kant naderen intussen auto’s, zodat de beesten zich steeds verder in het nauw gebracht voelen. Uiteindelijk wurmt een boer zich met zijn tractor door de rij. Hij rijdt tot vlakbij de stieren, stapt uit en schreeuwt hen agressief toe. De beesten schrikken geweldig en denderen dwars door een lage heg een tuin in waar tot voor kort de bewoners op ligstoelen lagen te lezen. Eén van de stieren belandt in een soort vijver terwijl de anderen in de tuin rond razen en jarenlange noeste tuinierarbeid om zeep helpen. In alle consternatie zien Aimée en Gijs kans om het gevechtsterrein over te steken, de auto’s uit tegengestelde richting te passeren en het dorp uit te fietsen.

Op naar de vlaai

In het noorden van Frankrijk rusten ze twee nachten uit op de Ecolonie, een camping waar - zoals het woord al zegt - op ecologische grondslag wordt geleefd. De Nederlandse eigenaren hebben gezorgd voor een ruim opgezette, groene kampeerplaats waar het heerlijk bijkomen is van alle vermoeienissen. Er zijn biologische producten te koop, waaronder heerlijke ijsjes, en door de ruime opzet en het vele groen heerst er een rustige, ontspannen sfeer. Vlak naast de grote zwemvijver zetten Gijs en Aimée hun tentje op om zich mentaal voor te bereiden op de laatste grote uitdaging: de Ardennen. De Groene Route geeft twee mogelijkheden: naast de hoofdroute is er een ‘Lage Ardennen’ alternatief. Dat klinkt aantrekkelijk maar eigenlijk bestaan er geen lage Ardennen. Je moet ze simpelweg oversteken om in Nederland te komen. Het verschil tussen de twee routes zit hem in het moment dat je de bergen over moet. Vanuit Nederland gezien komt dat moment bij de ‘Lage Ardennen’ route later, zodat je wat meer ingefietst bent. Aangezien Gijs en Aimée vanuit het zuiden komen en meer dan ingefietst zijn, kiezen ze voor de hoofdroute. Door het groene en ruige Wallonië rijden ze via het dorpje Spa (van de Spa Rood) terug naar Maastricht, waar de tocht eindigt met een stuk Limburgse aardbeienvlaai.